Praktyka liturgiczna śpiewania wersetów psalmowych z antyfoną na Komunię została udokumentowana w pochodzącym z okolic 930 roku Kodeksie 381 przechowywanym w Bibliotece Opactwa św. Galla w Szwajcarii. W XI wieku używano także wersetów z Nowego Testamentu, o czym świadczą manuskrypty akwitańskie.
Niniejsza publikacja jest próbą pogodzenia propozycji z Ordo Cantus Missae z 1972 roku z manuskryptami z X i XI wieku. Znormalizowany zapis restytuowanych wersetów z użyciem notacji kwadratowej i częściowo zapisem neumatycznym ma na celu ujednolicenie praktyki wykonawczej oraz stanowi niezbędne uzupełnienie Graduale Novum.
