Versus psalmorum et canticorum (dodatkowe wersety do antyfon)

Podczas celebracji Mszy Świętej w rycie tradycyjnym niejednokrotnie pojawia się potrzeba wydłużenia śpiewu antyfony na wejście lub na Komunię. Może to wynikać z długości procesji, liczby przystępujących do Komunii lub potrzeby zapewnienia ciągłości śpiewu w zgodzie z przebiegiem liturgii.

Dokument regulujący śpiew podczas Mszy, Ritus servandus in cantu Missae, przewiduje w takich sytuacjach możliwość wykonywania kolejnych wersetów psalmowych z powtarzaną antyfoną. Wyraźnie stwierdza, że można śpiewać dalsze wersety tego samego psalmu, a po jednym lub dwóch wersetach powtarzać antyfonę, a na zakończenie dodać doksologię i ostatni raz antyfonę.

Odpowiedzią na tę potrzebę jest publikacja Versus Psalmorum et Canticorum — cenna pomoc liturgiczna dla scholi gregoriańskich i kantorów, stanowiąca praktyczne uzupełnienie ksiąg takich jak Graduale Romanum czy Liber Usualis. Publikacja ta, pierwotnie wydana w 1962 roku przez Desclée et Socii przy udziale opactwa Solesmes, zawiera zestaw dodatkowych wersetów psalmowych w języku łacińskim przeznaczonych do wykonywania podczas antyfon na wejście (Introit) i Komunię (Communio).

Teksty psalmów zostały w niej rozpisane na tony psalmowe z zastosowaniem tradycyjnej notacji gregoriańskiej, co umożliwia ich sprawne i zgodne z normami wkomponowanie w strukturę śpiewu liturgicznego.

Church Music Association of America (CMAA) przygotowała wierny reprint tego zbioru.